uit gewoond – sunshine tenochtithlan

(De Casanova Concordantie V) Ik weet niet meer wat vrijheid is. Dagen, zij kuipen, langszij de goot; strengen de tucht van het verbannen; ledigen het zicht op de seizoenen; vergeten het knellen van het door de tijd ~ voorbij het verstellen ~ gewette mes van het geweten in mededogen te lenigen. Wat valt er nog [...]

Lees het hele bericht »

verzet – sunshine tenochtithlan

(De Casanova Concordantie VI) Hoeveel lentes nog? Als onze ogen kruisen, wil water breken door de dam; oud en wijs der jaren, zoals alle water is. Maar jij hebt de loop verzet, verwacht dat lente ook deze keer nog zal verjongen: dat wat je toekomt. Je vergeet: regen is rijgen in ‘t verleden. Hoeveel lentes [...]

Lees het hele bericht »

afhechting – sunshine tenochtithlan

(De Casanova Concordantie IV) Als jij, gestrikt op het droge af, naar netten boeten vist; zo hang je nooit aan zee. Als jij, door zwart zaad bezeten, je akkers streven laat; zo raak je niet verstrooid. Als jij, tot bloedens toe gerouwd, onderhuids in roes vervalt; zo blijf je je verwonderen. Wat waarheid met de [...]

Lees het hele bericht »

van de elyseese velden – sunshine tenochtithlan

(De Casanova Concordantie III) Verveling hangt mij aan als melaatsheid een beeld. Ik doe verwoed mijn best een schuld op te bouwen, zodat ik weer terug kan gaan, het geluk uitbesteed. Honger drijft mij naar de rand, met één stap verder ben ik er geweest.

Lees het hele bericht »

de casanova concordantie – sunshine tenochtithlan

Men verdenkt mij van ongelukkig zijn; met jou, wel te verstaan. Dat is een, op zijn minst, vreemd gaande vaststelling. Ik ben naar geschiktheid ingelijfd, niet anders dan dat jij, op dezelfde basis, maar in afspiegeling daarvan, jouzelf aan mij hebt gebonden. Je hebt me vaak serieus genomen, alsof ik er een neus voor heb. [...]

Lees het hele bericht »

bedenktijd – sunshine tenochtithlan

(De Casanova Concordantie II) Het woelt van warm, gevallen in jouw schoot, schelm de handen daar, een lonken lispelt in je oren; waar wacht je op? Het heit van neerslag, klater weegt de staat, hangt zich om je plassen, een lucht dreigt in je ogen; waar wacht je op? Het wrikt van stelen, de tikken [...]

Lees het hele bericht »