Feeds:
Berichten
Reacties

Post Tagged ‘frouke arns’

ze streelt de knip van het tasje, speelt
open dicht, open dicht op de divan
kucht nog eens, draagt haar neurose
fier in een zwarte lange wrong

het is een orale traditie, zegt zij en spreekt
met de gestileerde ingetogen handgebaren
van de vrouw die met haar ogen in de zon
is geweest. de schuld, zegt zij schor,
ligt bij de koelkastmoeders

zij sloegen kruiken stuk op hoofden,
verscheurden kleding en rolden,
rolden over de grond maar in werkelijkheid
liggen de zaken iets gecompliceerder
want ook de wolvenman

zij schikt haar rokken -een gracieuze geste
staat op, neemt de verte in haar ogen, zingt

ik heb je vannacht
naast me neergelegd
mijn klam
en harig diertje mijn
zachte vacht. mijn trots
mijn rots mijn ankerman,
veranker dan, hunker en
veranderman. mijn vederman,
vaderman, ver radarman,
mijn onbesproken
verraderman

hier slaap ik nu
hier droom ik

Read Full Post »

jouw toevallige schaduw op de blauwe wand
lijkt op een rauwvleeseter, een pelsjager
op sneeuwschoenen, je weet: een man die knielt
verliest een kwart van zijn hoogte, verliest

minstens zeven woorden voor de gulden snede
met rode inkt in spiegelbeeld geschreven.
zachte sneeuw die de opening bedekt
sneeuw om op je tong te laten smelten,
geribbelde sneeuw, ach hier staat de zon stil

de cirkel is de wereld die je laat bewegen
het vierkant de vorm van wat zich afsluit, beperkt.

sneeuw, ijs, drijfhout, huid
het leent zich niet voor hoogstaande architectuur, weet je
ik heb daar een neusje voor.

Read Full Post »

uit de hand gelopen die avond
keerden wij terug uit het park
vol muziek, kebab en drank
in de deinende zee van ruggen
achterhoofden waren jij en ik
voor wie achter ons liep
en toch
bij de fiets onder de ginkgo
zochten wij in de schemer naar iets
dat onze band kon lijmen en de sleutel
met de rode plastic rand.
ik zat op de grote kei en keek hoe je
het ontsloot, die beweging in het
groot dacht ik, boog voorover
een kus zo zacht en weergaloos
op mijn lippen toen jouw mobieltje
ging, de oppas, waar we bleven.

Read Full Post »

Nee, niet doen, roept zij en fladdert met haar haren
en juffrouw, dit had ik niet besteld. Haar winterogen,
lichtend grauw als nevel boven zee, zien uit haar raam
soms dagenlang het hinkelmeisje dat ze was, gevlochten
en geschaafd en ’s avonds schorseneren.

Ze schrikt. Een hand. Ze staart ernaar, verroert zich niet
totdat de hand beweegt. Ga weg, gilt zij, ik roep
mijn broer, die zal je mores leren.
Ik zie haar kijken naar haar hand, totdat zij opziet
in verwondering, vraagt: hoe heb je me gevonden?

Read Full Post »

je irriteert me. ik kom niet voorbij
je taal, die openslaat als serre-
deuren op een zwoele zomernacht
waarin ik opsnuif wat onder lagen
slechts vermoeden ligt te zijn:
wormen van wensen.

op één poot staat je woord als flamingo
zachtroze van binnen, gevederd van
buiten, geen zicht nog op wijdte van
vleugels, de kracht van een landing.
ik lees met een boos oog -zo wil
ik ook.

Read Full Post »

(voor herman de coninck)

hij houdt zijn woorden een beetje op,
zoals je een donzen dekentje
omhoog houdt en zegt: kom maar
hier is het warm, hier is het goed

en als je daar ligt, te vreemd
om te slapen, te vertrouwd om te gaan,
als je dan lepeltjelepeltje droomwandelt
tussen die beelden die je

ontsteken als Bengaals vuur,
buigt hij je hoofd om zijn wereld
te tonen: kijk! en terwijl je dat doet
vloeit het water uit je gekantelde blik

Read Full Post »

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.