Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Gedichten’ Category

Nu het hart uiteindelijk
niet anders kan dan volgen,
heb ik je in tijden niet gezien.

Ik wilde niet verder kijken
dan mijn neus langer werd
bij elk losgeknoopt einde.

In oude dromen trok je
aan touwtjes om mijn knoestje
me langs je vrijers’ lijken.

Durf ik jou onder ogen komen,
na je zoveelste misschien
moest ik liever kwijt dan rijk.

Nu hartstochtelijk verwijten
tot tochten is verworden,
zou ik me warmen komen mogen.

Read Full Post »

Laten we besluiten dat er niets aan de hand is,
dat jouw gezicht, mijn gezicht, de hele waarheid zijn.

Laten we besluiten dat deze lichtval een fijnbesnaard jasje is,
dat het onze namen draagt en elke jury plat krijgt.

Laten we besluiten dat deze wijn iets magisch heeft,
dat ze onze gedachten vertraagt, de eeuwigheid binnenleidt.

Laten we besluiten dat jouw hals, mijn hals, iconisch zijn,
dat ze met hun slankheid iedereen tot waanzin kunnen drijven.

Laten we besluiten dat al deze besluiten door twee verliefden
in een handomdraai te besluiten zijn,

dat een kraakheldere formule ons hiernaartoe bracht,
in een ongenaakbare staat waaraan we ons, als eerbetoon, laven,

dat we ons afkeren van die formule met de laatste
toerekeningsvatbare druppel bloed in ons hachje:

‘Jou berekenen? Ja, doeiiiiii!’

Read Full Post »

De lucht van mengsmering
die mij
– ik op de fiets –
passeert
ruikt altijd nog naar school
naar blauw metaal en chroom
vet en olie in verbranding
en de spanning
van de dagelijks groeiende verwachting
verhit
de passerende lotgenoten

Read Full Post »

Onderweg passeren
glinsterende meisjes
en ijdelheid der ijdelheden
elkaar
in een zomeravondzonnetje

Read Full Post »

Zacht piesend sta ik in het donker gras
met mijn hoofd hoog in de lucht
van ster naar sterrenbeeld verdwijn ik
met beide benen op de grond geschraagd
in een herinnering, ongekend in plaats en tijd
in weerwil van de koude nacht en
de afgelopen dag met brandende ogen
onzichtbaar buiten het licht van straatlantaarns
vergroot zich alles om mij heen
het een het ander verdrukkend en verdrijvend
in de verte verdwijnt de laatste trein in
alle richtingen met de snelheid van geluid en
zo vertrouwd als waarmee vandaag in stilte weer
tot verleden is verklaard
verscholen sta ik in de open lucht
en houd in een moment, zolang het duurt
mijn leven tot hier in mijn hand

Read Full Post »

zij komen bij vlagen
meestal onverwacht
alsof er onder de vloer
muisstil wordt verhuisd
tot waar ik bodem raak

strijkende snorren
krassende nagels
zwijgende staarten

duizenden minstens
en allemaal wit
met bloedrode ogen
volgen zij telkens
het gepiercet patroon

via tenen en kuiten
naar binnenkant dij
de knagende tandjes
weg tussen lippen

Read Full Post »

in de moestuin
tussen spade en klomp
met het zakmes

haar fileren tot de laatste graat
daarna
de rekbare huid als een panty
trekken om zijn aubergine

zorgvuldig beraamd
uitgebeend gebracht

Read Full Post »

Older Posts »