Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘flarf’

In het begin schiep God de hemel en de aarde
− Mozes

Een waar gebeurd verhaal
misschien ook niet
misschien ga ik wel gekken
met eene zaak
, misschien
ook niet − of het contract ontbinden
en overstappen op een T-shirt met Fuck the Terrorists

bij gebrek aan beter, handdoek
over het hoofd en een pose aannemen
exploiteerbaar − zoiets is mogelijk
niet ongrijpbaar als een damp, maar aanslag

ketelsteen

Buigt u even? En is het dat waard? Ja
ik ben bereid tot uittreden
een quick fix − daar alleen al
zou je je over kunnen verwonderen
een geschubde miereneter, driemaal zo groot als die

die men thans nog op Java vindt
daarna met de Greyhound naar Darwin gereden

kristalhelder de variaties op het licht
en eeuwige vrede, big smile
didgeridoos − totaalspektakel zonder dogma
gelijk een hypothese die, tot slot, bewezen wordt

geacht

Het rationele handelen
beïnvloed door het pingpongballetje in de aars

en toen heb ik ervan gegeten
Het werd doodstil en ging sneeuwen
Wat is de verborgen zin van deze wereld? of
gelatenheid en het afstand doen van de begeerte?
ik ik hou van je − ah fuck it

laten we het veld in gaan, voltijd
dramaturg, dan doe ik de vormgeving van wat hangt
tussen droom en realiteit

en het acteren
de geloofwaardigheid, indirect − totdat
het niet anders meer kan

vertrouw me maar
een elleboogstoot en een karatetrap maken verlangen
mogelijk, of beter nog, bind je kruiwagen vast

aan een ster/ she argued

that some of our most difficult poets
are practicing ersatz thought
trying to take credit for grand philosophical gestures
& genre-breaking meta-creations

when in fact they’ve run out of things to say

We moeten praten, Dear Loneliness
veel van wat ons aan het lachen maakt, ontspruit
aan wat wij weten
        en anderen niet

Kom je/ Dat kan niet/ Waarom niet?
We wachten op Godot
Ah! (Pauze) Weet je zeker dat het hier was?
Wat?/ Dat we moesten wachten
Hij zei bij de boom (Ze kijken naar de boom) Zie je een andere?

Befaamde helden uit een ver verleden
het gedicht baart en verslindt
mannen vrouwen half wakkere horende kinderen
een oog te veel misschien, oog
        in oog − hoe gaat het met je?

Als de pan zich sluit, raakt het brein
in ademnood, tenzij je
een gaatje boort − uh-huuuuuuuuhhhh

Dan maar vertrouwen op een hint/ van Hermes
Vreemd, ik heb nooit bedacht hoe je een tijdbom moet maken
− Mijnheer, als u een poëem wilt schrijven, is dat wel het allerminste
wat u dient te doen, en dan
        tussen uzelf en uw beleving plaatsen

Historici onderkennen dat pas sinds kort/ als een hoefijzerboog
over de volle breedte van de voorgevel, verbonden
met ideeën over het bovennatuurlijke

Het regent steenen

en men vergelijkt onwillekeurig de nieuwe kunst
met die uit vroeger tijden, de kunst om niet

te sterven

geven in plaats van verwerven, het mystieke
        maar op zichzelf
voltooid, klaar − vind ik dat heel raar?

Zo was er eens een roodharige man
        die geen ogen had en geen oren
Hij had ook geen haar, dus roodharige was een generalisering
Hij kon niet praten, want hij had geen mond
En ook geen neus/ Zelfs armen en benen
        hij had ze niet/ Geen maag of achterwerk of ruggengraat
Nada darmen/ Hij had bijna helemaal niks!
Daarom is het volkomen onduidelijk over wie het hier gaat/ Juist
laten we het niet meer over hem hebben

In zijn gedicht “Zo was er eens een roodharige man” ondergraaft
Daniil Charms (1905) het concept van de destructieve doodsdrift en
verzwakt het tot iets zinvols en zelfs opvoedends. Om dit laatste is
het Charms vooral te doen en het vormt meteen de inzet van zijn
hele oeuvre. Door alles van de roodharige man af te nemen,
behalve zijn fallus, laat de dichter een dubbelzinnig gedicht achter:
niet alleen als een verwijzing naar de levenloze en repetitieve
mechanica van een spasme, maar ook − en daar zit hem de kneep −
naar de meest authentieke zelfbevestigende levensreflex. Wie het
leven zodanig kan doen laten verschijnen, is een monumentaal dichter
met een ongekende ontvankelijkheid, waarvan we moeten houden
als van onszelf.

Wees ervan doordrongen dat nakomelingen
als vreemdelingen zullen wonen in landen die niet van hen zijn
en dat ze slaven zullen zijn en onderdrukt zullen worden

vierhonderd miljoen jaar lang

zegt Mozes, terwijl hij het feest gadeslaat
Mensen lopen met vlaggen en posters over straat, vallen
in elkaars armen en schreeuwen hun vreugde uit
Voorbijrijdende taxichauffeurs en vuilniswagens claxonneren driftig
De hele stad wordt gek

Kennis van de geschiedenis van het leven is blijkbaar
        geen vanzelfsprekende zaak

Tiktaalik roseae
− wie kent hem niet?
    de vis met polsen
        tussen kwastvin en viervoeter in

Schrijft en zuipt

Advertenties

Read Full Post »

ze streelt de knip van het tasje, speelt
open dicht, open dicht op de divan
kucht nog eens, draagt haar neurose
fier in een zwarte lange wrong

het is een orale traditie, zegt zij en spreekt
met de gestileerde ingetogen handgebaren
van de vrouw die met haar ogen in de zon
is geweest. de schuld, zegt zij schor,
ligt bij de koelkastmoeders

zij sloegen kruiken stuk op hoofden,
verscheurden kleding en rolden,
rolden over de grond maar in werkelijkheid
liggen de zaken iets gecompliceerder
want ook de wolvenman

zij schikt haar rokken -een gracieuze geste
staat op, neemt de verte in haar ogen, zingt

ik heb je vannacht
naast me neergelegd
mijn klam
en harig diertje mijn
zachte vacht. mijn trots
mijn rots mijn ankerman,
veranker dan, hunker en
veranderman. mijn vederman,
vaderman, ver radarman,
mijn onbesproken
verraderman

hier slaap ik nu
hier droom ik

Read Full Post »

Het lekker dier ligt ons soms op de maag
iedereen kan nu vlees eten naar hartenlust,
romige boter of enkele eieren in de pan. Crisis
of niet. Dat het spectaculair is doet niets af

aan het verwaarloosbaar kleine risico.
Zo heeft tien procent van de Nederlanders
last van de tingeltangel van de buren.
Dat is niet om te huilen, de tijd is nog niet rijp

voor een samenhangend model van huilen door volwassenen.
Niemand neemt het je kwalijk
dat je menselijke gevoelens projecteert,
uiteindelijk krijgen ook wij last van niesbuien.

Het beste zou zijn: morgen de varkens invliegen.

Read Full Post »

i.

er is eens iets misgegaan. ik gebruik slechts één woord
om dit te beschrijven en kies voor haar
die verdween, niet door te verwensen,
maar door te wachten

op een trein, omdat ik een engel probeerde te boetseren
uit meisjeszweet, meer of minder woorden gebruikte
of overgevoelig was voor vrouwenstemmen

doet niet ter zake. ieder woord wordt uiteindelijk illusie,
een God om in gepaste richting tot te bidden; achterwerk
omhoog, omdat ik moeilijk kan zitten.

ii.

in bed kruipen en de verduisteringsgordijnen sluiten,
een klein dorp, een hotel, uitzicht op zee, het interesseert haar niet.

ik heb geprobeerd haar te verleiden, met rust te laten,
aan te dringen, achterwerk omhoog – vijf keer per dag
in comateuze toestand praten, achteraf

helpen met meisjeszweet, omdat zij zich schaamt
met stofzuigen – langer dan een paar minuten houdt ze het niet vol
omdat ze moeilijk kan staan,
zoog ik.

iii.

we waren zogende ouders die het beste met de kids voorhadden,
maar langzaam sloop er een verlammend en ontwrichtend proces in:
de vreesachtige behoefte zich aan te passen, over misfortuin te jammeren
met bejaarden, hoempapa muziek en gepaneerde schnitzels.

toen alles nog te overzien was, samen te vatten in verhalen van één
of duizend woorden, deed de verleiding van meisjeszweet niet ter zake:
ik boetseerde een engel in comateuze toestand en liet haar met rust
totdat haar naam een illusie was waarop ik moeilijk zittend zoog.

tot voor kort waren het slechts geruchten, maar NASA toonde foto’s
van de Fendt hakselaar waarin mensen verdwijnen door te wachten
in bed, het verduisteringsgordijn gesloten en daarachter zonlicht,
over wat je niet kent – een klein dorp, een hotel, uitzicht op zee.

iv.

Engel,

opeens voelde ik dat ik nergens naar toe moest gaan,
geen trein instappen, niemand ontmoeten.

waarom wist ik niet.

het is wel jammer, want het is toch al niet zo’n vrolijk einde
en ik wou het niet zo laten aflopen:

vijf keer per dag de verduisteringsgordijnen sluiten.
moeilijk zittend in comateuze illusies verdwijnen
als zonlicht over wat je niet kent.

ik heb geprobeerd.
ik heb geprobeerd.

ps. soms danst het synchroon op cowboymuziek.
pps. soms drinkt het thee, soms zweet het meisjes.

Read Full Post »

een konijntje huppelt de struiken in en Fakir heeft de hik.
meer goed nieuws: de oude wijze Sprookjesboom onthult
vandaag The Secret! The Secret wordt onthuld!

hij begint te praten: ‘hardly 40 kms more and you arrive in Kanker
(Kaan-kair), a safe haven waar je kinderen kan knuffelen
en door het weinige haar de hoofdhuid ziet.’

dit is ontmoeting hè, daar is zomaar een ander. hij zit niet alleen
in een reageerbuis tot er plotseling iets gebeurt; hij wordt
bestraald met gedachten, met uitingen van verkropte emoties

die op dezelfde frequentie aantrekken: ‘als ik met mijn vriend
aan het knuffelen ben denk ik eraan om hem dood te maken
en hoe hij dan zou kijken. dan pak ik een sok van de grond

en wind die zachtjes om zijn nek.’ of: ‘hoera, ik heb kanker,
weet ik eindelijk waar die rotpijn vandaan komt en dat het
vanzelf overgaat’ – de lichaamscellen bereiden zich voor

in je lies, je buik, je schouder, je knie, je longen en het hart.
als er veel animo voor een bepaalde kankersoort bestaat,
maakt Sprookjesboom daar een nieuw forum voor aan.

Read Full Post »

hoe wordt een verhaal over een vader geloofd? was ik wetenschapper,
ik zou willekeurige feiten presenteren, zoals ‘gladde hoed, bij vochtig weer’,
‘alcohol beschermt zijn hersenen bij een hoofdwond’ en ‘vaders bestaan
uit een blauwdruk met eiwitmantel en vangen prikkels op’,
waarna hij gedwongen wordt een vis te eten en in een urn verdwijnt.

maar dichters zijn heteroroof en moeten afgestorven cellen vervangen
met stoffen uit levende wezens. daarom proberen we vreemde indringers
te omhullen en te verteren, waarbij schoonheid een selectiecriterium
en vis een rijke bron van DHA is. er zijn goedkopere, maar een duurzame
urn is er vanaf pakweg 200 euro. in principe wel.

voor dichters én wetenschappers geldt: je mag de urn neerzetten,
in de tuin begraven of bijzetten in een galerij. onze diepste angst
is dan ook niet dat we onmachtig zijn (een verschijnsel dat de omgang
met vader juist vergemakkelijkt), maar dat de magie wordt vernietigd
door haar te ontleden in delen vis, vader, urn.

bedenk hierbij wel dat poëzie en wetenschap conservatief zijn;
zonder toestemming zijn voortplanting en reproductie niet toegestaan.
urnen weten dit, vissen vermoeden het en vaders sterven vaak
van eenzaamheid (hoi ma, is alles goed met jou?). voor wie desondanks
in oneindigheid wil rekenen; het gaat allemaal over wat over is –
een vis in een vader in een urn. na vier weken mogen Duitsers
de as mee naar huis nemen.

Read Full Post »