Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘sunshine tenochtithlan’

Een zondagmiddag
in het wild.

Vader breekt
zijn tanden
op de rattenplaag.

Vooruit!
gebaart hij mij
met geel grimas,
bijster het spoor,
zo niet de fles.

Vreemd
hoe droog de knal

achteraf gezien

op mijn eigen
nagelaten vlees.

Advertenties

Read Full Post »

De eerste regel is: meteen ontsluiten;
de einden openleggen aan de start,
uw lezer wakker schudden uit zijn smart,
want anders kunt u naar ’t vervolg wel fluiten.

De tweede regel is: in vieren delen;
niet helemaal gelijk, ’t is acht op zes
en elk van hen gedeeld door twee, het mes
moet wél het eerlijk snijden kunnen velen.

Maar dan: de sprong, de ommekeer, geen rust
hier te genieten, spanning moet er wezen!
Een vlotter zien, in geen geval qua trein,

al moet u ’t wél zo laten lopen! Zijn
er dan nog vragen, moet u beter lezen.
Nou gauw aan ’t werk, als ik zonet ~ bewust!

Read Full Post »

Nou, ik hoef me niet meer af te vragen hoe het gaat!
Zouden we een pieper kopen of een lawine-clinic volgen?

Soms heeft ze haar lange manen in een vlecht of staart
wat afwezig voor zich uit, haar schaduwkant te wezen.

Het zal te maken hebben met de verhalen van haar vader;
hoe hij, dankzij zijn muts, de kampen wist te overleven.

Ik had eerder fruitsap en wat koeken al ingeslagen,
voor het geval de busrit zijn langste tijd zou duren.

Zonder, zou zij er niet geweest zijn, noch haar naam gekend;
daar kunnen we nog een leuk steentje over opgooien.

Ach, toen, het is zo lang geleden, toch staat het me
niet tegen, de herinnering als in kleitabletten gedreven.

Hoe ik haar, als student nog, trots in mijn kamer troonde,
en dat zij mij al haar schatten toonde, ook haar liefste.

Hoe zij na de daad mij vroeg van haar te houden, Muts en al,
onvoorwaardelijk; het mooiste misverstand mij ooit gegeven.

Read Full Post »

(De Casanova Concordantie V)

Ik weet niet meer wat vrijheid is.

Dagen, zij kuipen, langszij
de goot; strengen de tucht
van het verbannen; ledigen
het zicht op de seizoenen;

vergeten het knellen
van het door de tijd
~ voorbij het verstellen ~
gewette mes van het geweten

in mededogen te lenigen.

Wat valt er nog in vruchtbaar rijm
gevatte eisbloemen te verzuchten,
wanneer elke spiegeling
van het stugge denken
koud aan oude grond
blijft hangen?

Misschien is mijn leven
wat als van een vluchtige
schoonheid mist: rijp

voor de kist.

Read Full Post »

(De Casanova Concordantie VI)

Hoeveel lentes nog?

Als onze ogen kruisen,
wil water breken door de dam;
oud en wijs der jaren,
zoals alle water is.

Maar jij hebt de loop
verzet, verwacht dat lente
ook deze keer
nog zal verjongen:
dat wat je toekomt.

Je vergeet: regen is
rijgen in ’t verleden.

Hoeveel lentes nog?

Read Full Post »

Ik ben al veel vergeten, slijten gaat
vanzelf wat beter met de jaren, ’t is
een onontkoombaar feit, ook dit gemis
vindt zachtjesaan een milder wegen, staat

vergankelijk begrijpen rustig toe.
Als dan een glimlach, eerder nooit vertrouwd
door mij, zich in mijn ogen openvouwt,
verschijnt jouw wankel plan, maar zonder clou.

Dat weet ik wel, en ook hoezeer de spijt
misschien voor altijd aan je vreet; toch wenkt
het perspectief ook deze keer mij niet.

Het is uit liefde dat jij mij gebiedt,
waar dagen om de zoveel tijd weer brengt
de vroeg onthouden stilte mij bereid.

Read Full Post »

(De Casanova Concordantie IV)

Als jij,
gestrikt op het droge af,
naar netten boeten vist;
zo hang je nooit aan zee.

Als jij,
door zwart zaad bezeten,
je akkers streven laat;
zo raak je niet verstrooid.

Als jij,
tot bloedens toe gerouwd,
onderhuids in roes vervalt;
zo blijf je je verwonderen.

Wat waarheid met de leugen doet,
valt niet te ontkennen.

Het claimt het zout der aarde,
aan jou de grond waarop.

Read Full Post »

Older Posts »